Był późny wieczór, Harley właśnie przechadzała się uliczkami Sydney. Lubiła wychodzić na zewnątrz kiedy było już ciemno, miasto zyskiwało wtedy niepowtarzalną atmosferę. Chłodny wiatr targał jej świeżo wysuszone włosy i wdzierał się pod kurtkę powodując dreszcze na skórze dziewczyny. Może i mieszkała w Australii, ale nawet tam istniało coś takiego jak chłodne wieczory. Właśnie taką pogodę Harley lubiła najbardziej. Gdy zimne podmuchy powietrza smagały jej twarz ona czuła, że żyje, jakkolwiek dziwnie to nie zabrzmiało.
W tym samym czasie po drugiej stronie ulicy Ashton próbował uwolnić się od swojej ex, która przylepiła się do niego jak rzep do psiego ogona. Mimo wielu dosadnych słów ta dziewczyna wciąż nie potrafiła zrozumieć, że Irwin ją rzucił. Była jedną z tych, z którymi się nie zrywało, to one zrywały znajomości.
Wracamy do Harley. Glany dziewczyny miarowo uderzały o chodnik, gdy ta szła przed siebie nawet nie patrząc. Dosłownie, miała przymknięte oczy. To był jej sposób na poprawienie umiejętności poruszania się nie polegając na wzroku, która bywała przydatna przy jej nocnym zajęciu.
Gdy przechodziła niedaleko parku usłyszała krzyki. Nie były one z rodzaju tych wołających o pomoc, raczej z tych kłócących się. Zaciekawiona H otworzyła oczy i spojrzała w kierunku, z którego dochodziły ją głosy. Jeden z nich wydał jej się znajomy, więc wiedziona przeczuciem zaczęła iść w stronę hałasu. Po niedługim czasie znalazła się na tyle blisko, że mogła zobaczyć twarze kłócących się ludzi. Okazało się, że posiadaczem tego znajomego głosu był nie kto inny a Ashton. Drugi głos należał do dosyć wysokiej dziewczyny o rudych włosach. H doskonale słyszała ich słowa.
- Pam, możesz mi w końcu dać spokój?! Zerwałem z tobą dwa tygodnie temu, nie pamiętasz?! - Ash zdecydowanie był na skraju cierpliwości. Stał tam i darł się na dziewczynę, która nie chciała mu odpuścić zaciskając dłonie w pięści.
- Ash, ze mną się nie zrywa, skarbie. Dopóki ja z tobą nie zerwę, jesteś do mnie przywiązany. - ruda odpowiedziała spokojnym głosem. To właśnie ta jej niewzruszona pewność siebie i niezachwiany niczym spokój sprawiały, że Irwin miał ochotę jej przywalić. Oczywiście tego nie zrobił, był zbyt dobrze wychowany na to, żeby uderzyć dziewczynę.
Wtedy do akcji wkroczyła Harley. Owszem, wciąż nie mogła powiedzieć, że lubi Irwina, ale miała serce. Podeszła do dwójki spokojnym krokiem z uśmiechem na ustach niemalże od razu przyklejając się do Ashtona. Zaskoczona Pam przyglądała się, jak nieznajoma brunetka pojawiła się prawie znikąd i w dodatku zaczęła przytulać się do chłopaka jakby byli parą.
- Ash, wszędzie cię szukałam! Byliśmy umówieni, pamiętasz? - Harley zapytała się Ashtona przesłodzonym głosem patrząc na niego maślanymi oczyma. Chłopak szybko podjął grę, którą zaczęła H.
- Wiem, słonko, ale moja ex mnie zatrzymała. - Ash odpowiedział prawie tak samo słodkim głosem. H oderwała wzrok od znajomego, który w tamtym momencie udawał jej chłopaka i spojrzała się na Pam z obrzydzeniem.
- Co ty tu robisz? Ashton cię rzucił, teraz jest ze mną! Idź sobie! - Harley wzdrygnęła się wewnętrznie na samą myśl o tym, że mogłaby być z Irwinem, ale te słowa były teraz potrzebne. Nie wychodziła ze swojej roli i wciąż udawała słodką idiotkę.
- Gdzieś ty ją sobie wytrzasnął? Zresztą wiesz co? Idę sobie. Jeszcze za mną zatęsknisz, a kiedy przybiegniesz uciekając od tej szkarady nie oczekuj, że przyjmę cię z powrotem. - Pam stwierdziła odwracając się na pięcie i odeszła próbując ponętnie kręcić biodrami, co chyba jej średnio wyszło, bo Harley mało co się nie udusiła ze śmiechu. W jej oczach Pam była żałosna. Gdy tylko brunetka zyskała pewność, że była dziewczyna Ashtona się nie odwróci, wyswobodziła się z jego uścisku i stanęła w bezpiecznej dla siebie odległości.
- Dzięki, nie musiałaś ratować mi skóry. - chłopak podziękował wzdychając z ulgą
- Nie ma za co. Wiesz, może nie wyglądam na taką, ale mam serce, - H zażartowała i także odwróciła się na pięcie. Odeszła kawałek dalej i zaczęła kierować się w stronę przeciwną do swojego domu gdy Ashton zrównał się z nią, wcisnął dłonie do kieszeni spodni i zaczął rozmowę.
- Co robisz na zewnątrz o dwudziestej pierwszej? - zapytał ewidentnie zaciekawiony
- W zasadzie to mogłabym ci zadać dokładnie to samo pytanie. - Harley odpowiedziała pozostawiając pytanie znajomego bez odpowiedzi
- Wracałem od Caluma, kiedy Pam mnie zaczepiła. Czasami mam wrażenie, że ta wariatka mnie śledzi. - Ash wyznał zmęczony zachowaniem swojej byłej. Miał nadzieję na to, że jeśli zdradzi powód swojego spaceru Harley zrobi to samo, ale Harley nie należała do przewidywalnych osób.
- Zerwałeś z nią, bo zdałeś sobie sprawę, że jest niepoprawnie zaborcza? - Huffman zadała pytanie w zasadzie znając już odpowiedź
- Tak, w zasadzie to tak. Jeszcze raz dzięki, może teraz się odczepi. - Irwin wyraził swoją cichą nadzieję jednocześnie przeczesując dłonią włosy
- Nie ma za co, ale nie sądzę, żeby dała ci spokój. - dziewczyna odpowiedziała spokojnie delektując się nagłym porywem wiatru, który właśnie zdmuchnął niesforny kosmyk z jej czoła
- Nie zimno ci? - Irwin spytał widząc zaróżowione policzki brunetki
- Nie. Lubię wiatr. - H spokojnie stwierdziła i kontynuowała spacer w ciszy, którą przerwał Ashton
po krótkim czasie. Za krótkim jak dla Harley. Oprócz wiatru lubiła też ciszę.
- Gdzie tak właściwie idziemy?
- Nie wiem. Po prostu przed siebie.
- Wiesz, to nie to, że nie lubię twojego towarzystwa czy coś, ale muszę już wracać do domu. - Ash powiedział drapiąc się dłonią po karku
- Masz psa do wyprowadzenia, prawda? - to pytanie sprawiło, że Irwina na chwilę zatkało, jednak szybko odzyskał rezon
- Tak, skąd wiedziałaś?
- Masz psie kłaki na nogawkach spodni. - dziewczyna odpowiedziała takim tonem, jakby to było oczywiste
- Och, no tak. To ja idę do siebie. Do zobaczenia, Harley! - Ashton odbił w boczną uliczkę machając do Harley. Ta odpowiedziała mu tylko krótkim machnięciem ręką.
Harley kontynuowała swoją nocną wyprawę aż do pierwszej w nocy. Nie była śpiąca, a ewentualni gwałciciele i złodzieje nie stanowili dla niej zagrożenia. Gdy była już w mieszkaniu gotowa do położenia się do łóżka, jej komórka wściekle się rozdzwoniła. H szybko odebrała połączenie i przyłożyła telefon do ucha.
- Słucham?
- Malefactum*, mam dla ciebie zlecenie. - znajomy głos odezwał się w słuchawce. Musicie wiedzieć, że jeśli ktoś zwracał się do Harley Huffman pseudonimem Malefactum, to na pewno miał dla niej jakieś zlecenie. Tym razem dzwonił jej przyjaciel, którego zwykła nazywać weryfikatorem. Potencjalni klienci dzwonili do niego, on sprawdzał, czy cel miał na sumieniu jakąś zbrodnię, a gdy wynik krótkiego dochodzenia był pozytywny, weryfikator dzwonił do Harley z imieniem, nazwiskiem, adresem zamieszkania i przyzwyczajeniami celu. Oczywiście informował ją też o tym, za co jej cel ma zginąć nie podając przy tym powodu nadmienionego przez klienta. Harley nigdy nie poznawała nazwisk osób, dla których wykonywała brudną robotę. Nie chciała tego wiedzieć.
Chyba nie myśleliście, że taka osoba jak Harley działała sama?
- Dajesz, Bay. - H zawsze zwracała się do niego po nazwisku, albowiem Calix Bay nie posiadał pseudonimu
- William Heard, zamieszkały przy 2 Phillip Street. Wiesz, gdzie to jest, prawda? To ten...
- Duży wieżowiec przy Operze, wiem. Dalej.
- Potrzebne ci numer mieszkania i piętro? - Calix zawsze pytał o takie rzeczy
- Nie, poradzę sobie. Podaj mi tylko gdzie chodzi wieczorami i za dnia.
- Jasne. W dzień pracuje w Four Seasons Hotel, niedaleko jego mieszkania. Chyba jest tam portierem. W nocy bardzo często szlaja się po klubach w okolicy, jak nie, to idzie pod Operę. Nie wchodzi do środka, tylko siedzi na schodkach.
- Dzięki. Jeszcze mi tylko powiedz ile ma lat. - H nie zapisywała niczego, miała doskonałą pamięć
- Dwadzieścia sześć. Nadaje się na cel, około dwóch lat temu zgwałcił Alice Den, ale nie został skazany. Miał za dobrego adwokata.
- Okej. Dzielimy się po połowie, jak zawsze? - zazwyczaj Harley i Calix ustalali podział na nowo mimo tego, że w zasadzie to ta kwestia pozostawała niezmienna.
- Jak zawsze. Zadzwoń, jak tylko skończysz robotę. - Bay zawsze przypominał o tym Harley, która i tak pamiętała
- Wiem przecież. Do zobaczenia, Bay. - nie czekając na pożegnanie ze strony długoletniego przyjaciela H rozłączyła się, po czym odłożyła telefon na stolik i opadła na łóżko, które wydało z siebie nieludzko głośnie skrzypnięcie.
Tej nocy Harley długo nie mogła zasnąć. Męczyły ją wspomnienia z lat, które najchętniej wyrzuciłaby z pamięci, ale nie mogła tego zrobić. Wiecie dlaczego? Bo dla niej zapomnienie równało się z utratą części siebie. Części, która ukształtowała się właśnie przez te wydarzenia, które teraz prześladowały ją w snach.
-
* Malefactum - z łaciny, znaczenie: zły czyn
poniedziałek, 18 maja 2015
Rozdział 1
Harley obudził natrętny dźwięk budzika, który był nastawiony na godzinę szóstą rano. Dziewczyna wyłączyła urządzenie, przetarła oczy i westchnęła ciężko. Nie spała dobrze tej nocy. Rzadko kiedy się wysypiała.
Harley zwlekła się z łóżka i prawie nieprzytomna poszła do kuchni by zjeść śniadanie. Następnie udała się do łazienki, gdzie wykonała całą poranną toaletę wyłączając czesanie. Dziewczyna prawie nigdy nie czesała swoich włosów.
Kolejną rzeczą na jej mentalnej liście "Do zrobienia rano" było ubranie się. Harley zdecydowała się na założenie białego T - shirtu z nieskończonego arsenału bluzek tego koloru oraz czarnych, skórzanych spodni, nie zapominając o różańcu, który zawsze nosiła na szyi i kilku pierścionkach. Nie miała siły zadbać o makijaż, więc wyszła z mieszkania uprzednio narzucając na siebie skórzaną kurtkę i zakładając czarne trampki za kostkę. Po dłuższym spacerze dotarła do kawiarni, która była jej miejscem pracy. Harley nigdy nie jeździła komunikacją miejską, zdecydowanie wolała spacery.
Gdy dziewczyna weszła do budynku, w jej nozdrza uderzył przyjemny zapach mielonej kawy, który sprawiał, że jej humor od razu się polepszał. Automatycznie skierowała się w stronę kasy, przypinając plakietkę z imieniem do bluzki. Po roku pracy w tym miejscu udało jej się przekonać kierownika do zwolnienia pracowników z obowiązku noszenia uniformu, za co wszyscy byli jej dozgonnie wdzięczni.
W tym samym czasie, w którym Harley obsługiwała pierwszych klientów, Ashton przechadzał się po Sydney. Okulary przeciwsłoneczne opierające się na jego nosie skutecznie chroniły go od promieni słońca, tak bardzo drażniących, gdy cierpiało się przez kaca. Pomimo nieziemskiego bólu głowy, Ash zdecydował się na spacer po okolicy. On nie był z tych, którzy lubili siedzenie w miejscu.
Jego uwagę przykuła prywatna kawiarnia po drugiej stronie ulicy. Wyglądała na przytulny i idealny lokal na odpoczynek po całonocnej imprezie i pobudce w łóżku Caluma. Irwin wciąż nie wiedział, jakim cudem wylądował w nie swoim posłaniu. Chłopak ruszył w stronę wejścia do budynku, w którym znajdowała się owa kawiarnia bez dłuższego zastanowienia.
Dzwoneczek powieszony nad drzwiami zadzwonił cichutko, gdy kolejny klient wszedł do kawiarni. Wszystkie spojrzenia skierowały się w jego stronę, wyłączając wzrok Harley. Dziewczyna właśnie wycierała mokre kubki, które przed chwilą wyjęła ze zmywarki do naczyń i nie zamierzała się dekoncentrować nowym klientem. Pech chciał, że większość pracowników stanowiły dziewczyny, z których tylko jednej udało się zbliżyć wystarczająco do Harley, by nazwać ją swoją przyjaciółką. Tą osobą była Victoria Spacey, dla znajomych - Vee.
Vee prawie natychmiast po wejściu Ashtona do lokalu podbiegła do Harley i zaczęła gorączkowo szeptać.
- H, spójrz na tego chłopaka, który właśnie wszedł! Chryste, gdybym nie była z Calumem, to przysięgam, wzięłabym go jak dzika kuna w agreście. - nawet z reguły ponura Harley, lub H, jak to ją nazwała Victoria, uśmiechnęła się słysząc porównanie przyjaciółki
- Vee, wiesz przecież, że nie interesują mnie żadne relacje z płcią przeciwną, pamiętasz? Lubię być singlem. - melodyjny i ochrypły głos Harley rozniósł się po pomieszczeniu - dziewczyna nie zaprzątała sobie głowy szeptaniem
- Ciszej, jeszcze nas usłyszy! O patrz, za późno, idzie tutaj! Udawaj normalną chociaż na moment, dobrze? - po reprymendzie udzielonej przyjaciółce Victoria skierowała się w stronę Ashtona, który już stał przy kasie i, chcąc nie chcąc, słyszał całą rozmowę. Harley za to zaśmiała się pod nosem patrząc na poczynania przyjaciółki.
- Cześć, witamy w "Jetblack Espresso", co ci podać? - chłopak rzucił Vee uważne spojrzenie, a po chwili jego twarz rozświetlił uśmiech
- Victoria, tak? Dziewczyna Caluma? - Ashton z satysfakcją wskazał na plakietę przypiętą do bluzki dziewczyny. Vee zarumieniła się, zdając sobie sprawę z tego, że Irwin wszystko słyszał.
- Tak, o ile mówimy o tym samym Calumie.
- Tak, mówicie o tym samym Calumie. - Harley odezwała się z pewnością w głosie, co wywołało zdziwienie zarówno u Ashtona, jak i Veronici
- Skąd to wiesz, H? Nie mów mi, że znasz... - Vee urwała zdanie czekając, aż Irwin przedstawi swoje imię
- Ashtona. Nie znasz mnie, przed chwilą zobaczyłem cię pierwszy raz w życiu. - odpowiedział Ash zwracając się bezpośrednio do Harley
- Ty mnie tak, ale ja ciebie nie. Raz widziałam cię z Calumem i dwoma innymi chłopakami jak szliście przez miasto. - dziewczyna odpowiedziała wzruszając ramionami, jakby to wszystko było bez znaczenia - Znacie się czy nie, wszystko mi jedno. Zamawiasz coś? - H zapytała się Irwina obojętnym tonem jednocześnie spoglądając w stronę drzwi, na progu których właśnie ukazała się leciwa staruszka, którą Harley dobrze znała
- Czemu twoja przyjaciółka jest dla mnie niemiła? - Irwin zadał pytanie Vee, która popatrzyła się karcąco na brunetkę
- Może dlatego, że blokujesz kolejkę i zachowujesz się tak, jakby mnie tu nie było? Zamawiaj albo siadaj przy stoliku i nie marnuj mojego czasu. - Harley odpowiedziała najchłodniejszym tonem, jakim tylko umiała się posłużyć i zmierzyła Asha morderczym spojrzeniem. Przy czym biorąc pod uwagę nocne zajęcie Harley ta metafora okazywała się być bardzo trafną.
- Spokojnie, Królowo Lodu, już zamawiam. - Ashton odpowiedział niewzruszony
- Nie nazywaj mnie tak więcej. - H odpowiedziała patrząc swojemu chwilowemu przeciwnikowi prosto w oczy, a musicie wiedzieć, że kto jak kto, ale Harley Joyce Huffman naprawdę umiała zmrozić człowieka spojrzeniem. Irwin aż wzdrygnął się od wzroku dziewczyny. Wydawało mu się, że jej oczy są w stanie przewiercić go na wskroś gdyby tylko ich właścicielka tego chciała. W pokoju wytworzyło się takie napięcie, że Vee miała wrażenie, iż zaraz zaczną lecieć iskry, więc postanowiła działać.
- Ashton, wybacz, Harley ma dzisiaj kiepski dzień. Co zamawiasz? - mulatka zapytała spokojnie przyzwyczajona do ciężkiego charakteru przyjaciółki. Ashton natomiast potrząsnął głową powodując, że lekko przydługie już włosy musnęły jego twarz, po czym zwrócił się do Spacey.
- Białą mochę. - Vee przyjęła zamówienie i przekazała je Charliemu, który w kawiarni pełnił funkcję baristy. Irwin natomiast odszedł od kasy i usiadł przy stoliku, który stał tuż obok największego okna budynku okręcając głowę i wlepiając wzrok w ludzi za taflą szkła. Harley z kolei wróciła do swojego poprzedniego zajęcia, czyli wycierania mokrych naczyń.
Chwilę później zamówienie Ashtona było gotowe. Jako że do obowiązków H należało również wywoływanie zamówień do odebrania, donośnym głosem dała znać, że kawa chłopaka, któremu już udało się zniechęcić dziewczynę do swojej osoby jest gotowa. Jednak Irwin był zbyt pochłonięty swoimi obserwacjami ludzi na ulicy, nie usłyszał niczego. Zirytowana Harley przewróciła oczami, wzięła kubek w dłoń, wyszła zza lady i energicznym krokiem podeszła do miejsca, w którym siedział Ashton stawiając przed nim owy kubek.
- Nie jestem tu na twoje usługi, mógłbyś chociaż pofatygować się po własną kawę. - brunetka powiedziała oschle, jednak Ash nie zrobił sobie z tego prawie nic. Zamiast zareagować na poniekąd nieuprzejme zdanie dziewczyny wskazał palcem na mężczyznę po drugiej stronie ulicy. Harley popatrzyła na człowieka, którego wskazał jej klient. Facet miał pochyloną głowę, wygniecione ubrania i pustą butelkę po alkoholu w lewej ręce.
- Popatrz. Większość ludzi pomyślałaby, że to tylko bezdomny pijak, nie? - Ashton zaczął pewnym siebie głosem
- Problem w tym, że ludzie nie zwracają uwagi na szczegóły i za szybko wyciągają wnioski. - H odpowiedziała szybko. Gdy podchodziła do tego chłopaka czuła do niego wyłącznie niechęć, ale zaintrygował ją tym stwierdzeniem. Przełożyła ciężar ciała na prawą nogę i zaplotła ręce kładąc je na klatce piersiowej.
- No właśnie. Dlatego większość osób nie zauważy śladu po obrączce na lewej dłoni. - Ashton podsumował biorąc kubek do ręki i upijając łyk gorącego napoju. Harley natomiast patrzyła się na Asha ze zdziwieniem, zaskoczona, że zauważał takie szczegóły. Ona sama spostrzegła wspomniany ślad po obrączce, a w połączeniu z pustą butelką i ubraniami, co prawda wygniecionymi, ale nie aż tak, jak na bezdomnego przystało, dawało to jeden wniosek: mężczyznę porzuciła żona, najprawdopodobniej stało się to poprzedniego wieczora.
- Czymś jeszcze mnie zaskoczysz czy mogę już sobie iść? - Harley zapytała już nie tak nieprzyjemnym tonem. Ashton z denerwującego zarozumialca awansował na chłopaka, który ją intrygował, a to w jej oczach był naprawdę duży przeskok.
- Czemu jesteś dla mnie taka wredna? Dla Victorii jesteś miła, a ja przecież nic ci nie zrobiłem.
- Zdenerwowałeś mnie swoim nastawieniem. - dziewczyna odpowiedziała spokojnie wzruszając ramionami
- Tym, że podsłuchiwałem? Przepraszam, ale trudno było tego nie usłyszeć. - Irwin odparł uśmiechając się i ukazując swoje dołeczki
- Nie. Tym, że podszedłeś do kasy i zacząłeś z nami gadać blokując kolejkę. Nie wiem, czy zauważyłeś, ale tuż po tobie weszła tutaj starsza pani, która musiała czekać dużo dłużej niż powinna tylko dlatego, że ty byłeś zajęty rozmową. - poprawiła go prychając przy tym z dezaprobatą. Ku uciesze H na twarzy chłopaka odmalował się wyraz zażenowania.
- Znasz ją? - zadał kolejne pytanie, ciekawy relacji nowo poznanej dziewczyny ze starszą panią
- Tak, przychodzi tu codziennie rano po ciastko dla swojego wnuczka. Mieszka piętro pode mną.
- Daleko mieszkasz?
- Trochę. Czemu to cię interesuje? - zapytała ostrożnie
- Zastanawia mnie, czemu starsza kobieta jedzie tak daleko tylko po ciastko. - Harley nie mogła uwierzyć w to, co przed chwilą powiedział Ashton. Dla niej ta kwestia była oczywista.
- No nie wiem, może jej wnuczek mieszka w tamtym domu? - spytała retorycznie wskazując dłonią na budynek stojący po drugiej stronie ulicy
- No tak, to ma sens. - Irwin przyznał jej rację i przejechał ręką po swojej twarzy - Przepraszam,
jestem trochę zmęczony.
- Ale z obrączką nie miałeś problemu. - H stwierdziła żartobliwie
- I ten wniosek wyczerpał mój limit logicznego myślenia na dzisiaj. - Ash zaśmiał się pod nosem spoglądając na twarz dziewczyny stojącej przed nim - Ty też nie spałaś dzisiaj za dobrze, prawda?
- Ja nigdy nie sypiam dobrze, mam insomnię. - H przyznała takim tonem, jakby to była najmniej znacząca rzecz w tym wszechświecie. Często używała insomnii jako usprawiedliwienia na cienie pod oczami.
- To ci współczuję. Życie bez snu to nie życie.
- Dzięki, mów mi więcej. - wtedy dzwonek wiszący nad drzwiami wydał z siebie kolejne już dźwięki tego dnia, co zmusiło Harley do powrotu za ladę. Ashton wyszedł niedługo potem, kierując się w stronę domu. Niechęć H do Irwina zelżała mimo początkowych starć. Wydawał jej się bezpośredni, a ona ceniła sobie tą cechę w ludziach. Jednak wciąż nie można było powiedzieć, że Harley polubiła Ashtona. On był jej raczej obojętny.
Rzeczą, której nie mogła przewidzieć było to, że już następnego dnia miała go ratować z opresji.
-
Insomnia = bezsenność, tak na wszelki wypadek
Iii pierwszy rozdział za nami. Piszcie, co sądzicie o pierwszym rozdziale ;) Na razie nudno, następny rozdział będzie trochę ciekawszy.
Harley zwlekła się z łóżka i prawie nieprzytomna poszła do kuchni by zjeść śniadanie. Następnie udała się do łazienki, gdzie wykonała całą poranną toaletę wyłączając czesanie. Dziewczyna prawie nigdy nie czesała swoich włosów.
Kolejną rzeczą na jej mentalnej liście "Do zrobienia rano" było ubranie się. Harley zdecydowała się na założenie białego T - shirtu z nieskończonego arsenału bluzek tego koloru oraz czarnych, skórzanych spodni, nie zapominając o różańcu, który zawsze nosiła na szyi i kilku pierścionkach. Nie miała siły zadbać o makijaż, więc wyszła z mieszkania uprzednio narzucając na siebie skórzaną kurtkę i zakładając czarne trampki za kostkę. Po dłuższym spacerze dotarła do kawiarni, która była jej miejscem pracy. Harley nigdy nie jeździła komunikacją miejską, zdecydowanie wolała spacery.
Gdy dziewczyna weszła do budynku, w jej nozdrza uderzył przyjemny zapach mielonej kawy, który sprawiał, że jej humor od razu się polepszał. Automatycznie skierowała się w stronę kasy, przypinając plakietkę z imieniem do bluzki. Po roku pracy w tym miejscu udało jej się przekonać kierownika do zwolnienia pracowników z obowiązku noszenia uniformu, za co wszyscy byli jej dozgonnie wdzięczni.
W tym samym czasie, w którym Harley obsługiwała pierwszych klientów, Ashton przechadzał się po Sydney. Okulary przeciwsłoneczne opierające się na jego nosie skutecznie chroniły go od promieni słońca, tak bardzo drażniących, gdy cierpiało się przez kaca. Pomimo nieziemskiego bólu głowy, Ash zdecydował się na spacer po okolicy. On nie był z tych, którzy lubili siedzenie w miejscu.
Jego uwagę przykuła prywatna kawiarnia po drugiej stronie ulicy. Wyglądała na przytulny i idealny lokal na odpoczynek po całonocnej imprezie i pobudce w łóżku Caluma. Irwin wciąż nie wiedział, jakim cudem wylądował w nie swoim posłaniu. Chłopak ruszył w stronę wejścia do budynku, w którym znajdowała się owa kawiarnia bez dłuższego zastanowienia.
Dzwoneczek powieszony nad drzwiami zadzwonił cichutko, gdy kolejny klient wszedł do kawiarni. Wszystkie spojrzenia skierowały się w jego stronę, wyłączając wzrok Harley. Dziewczyna właśnie wycierała mokre kubki, które przed chwilą wyjęła ze zmywarki do naczyń i nie zamierzała się dekoncentrować nowym klientem. Pech chciał, że większość pracowników stanowiły dziewczyny, z których tylko jednej udało się zbliżyć wystarczająco do Harley, by nazwać ją swoją przyjaciółką. Tą osobą była Victoria Spacey, dla znajomych - Vee.
Vee prawie natychmiast po wejściu Ashtona do lokalu podbiegła do Harley i zaczęła gorączkowo szeptać.
- H, spójrz na tego chłopaka, który właśnie wszedł! Chryste, gdybym nie była z Calumem, to przysięgam, wzięłabym go jak dzika kuna w agreście. - nawet z reguły ponura Harley, lub H, jak to ją nazwała Victoria, uśmiechnęła się słysząc porównanie przyjaciółki
- Vee, wiesz przecież, że nie interesują mnie żadne relacje z płcią przeciwną, pamiętasz? Lubię być singlem. - melodyjny i ochrypły głos Harley rozniósł się po pomieszczeniu - dziewczyna nie zaprzątała sobie głowy szeptaniem
- Ciszej, jeszcze nas usłyszy! O patrz, za późno, idzie tutaj! Udawaj normalną chociaż na moment, dobrze? - po reprymendzie udzielonej przyjaciółce Victoria skierowała się w stronę Ashtona, który już stał przy kasie i, chcąc nie chcąc, słyszał całą rozmowę. Harley za to zaśmiała się pod nosem patrząc na poczynania przyjaciółki.
- Cześć, witamy w "Jetblack Espresso", co ci podać? - chłopak rzucił Vee uważne spojrzenie, a po chwili jego twarz rozświetlił uśmiech
- Victoria, tak? Dziewczyna Caluma? - Ashton z satysfakcją wskazał na plakietę przypiętą do bluzki dziewczyny. Vee zarumieniła się, zdając sobie sprawę z tego, że Irwin wszystko słyszał.
- Tak, o ile mówimy o tym samym Calumie.
- Tak, mówicie o tym samym Calumie. - Harley odezwała się z pewnością w głosie, co wywołało zdziwienie zarówno u Ashtona, jak i Veronici
- Skąd to wiesz, H? Nie mów mi, że znasz... - Vee urwała zdanie czekając, aż Irwin przedstawi swoje imię
- Ashtona. Nie znasz mnie, przed chwilą zobaczyłem cię pierwszy raz w życiu. - odpowiedział Ash zwracając się bezpośrednio do Harley
- Ty mnie tak, ale ja ciebie nie. Raz widziałam cię z Calumem i dwoma innymi chłopakami jak szliście przez miasto. - dziewczyna odpowiedziała wzruszając ramionami, jakby to wszystko było bez znaczenia - Znacie się czy nie, wszystko mi jedno. Zamawiasz coś? - H zapytała się Irwina obojętnym tonem jednocześnie spoglądając w stronę drzwi, na progu których właśnie ukazała się leciwa staruszka, którą Harley dobrze znała
- Czemu twoja przyjaciółka jest dla mnie niemiła? - Irwin zadał pytanie Vee, która popatrzyła się karcąco na brunetkę
- Może dlatego, że blokujesz kolejkę i zachowujesz się tak, jakby mnie tu nie było? Zamawiaj albo siadaj przy stoliku i nie marnuj mojego czasu. - Harley odpowiedziała najchłodniejszym tonem, jakim tylko umiała się posłużyć i zmierzyła Asha morderczym spojrzeniem. Przy czym biorąc pod uwagę nocne zajęcie Harley ta metafora okazywała się być bardzo trafną.
- Spokojnie, Królowo Lodu, już zamawiam. - Ashton odpowiedział niewzruszony
- Nie nazywaj mnie tak więcej. - H odpowiedziała patrząc swojemu chwilowemu przeciwnikowi prosto w oczy, a musicie wiedzieć, że kto jak kto, ale Harley Joyce Huffman naprawdę umiała zmrozić człowieka spojrzeniem. Irwin aż wzdrygnął się od wzroku dziewczyny. Wydawało mu się, że jej oczy są w stanie przewiercić go na wskroś gdyby tylko ich właścicielka tego chciała. W pokoju wytworzyło się takie napięcie, że Vee miała wrażenie, iż zaraz zaczną lecieć iskry, więc postanowiła działać.
- Ashton, wybacz, Harley ma dzisiaj kiepski dzień. Co zamawiasz? - mulatka zapytała spokojnie przyzwyczajona do ciężkiego charakteru przyjaciółki. Ashton natomiast potrząsnął głową powodując, że lekko przydługie już włosy musnęły jego twarz, po czym zwrócił się do Spacey.
- Białą mochę. - Vee przyjęła zamówienie i przekazała je Charliemu, który w kawiarni pełnił funkcję baristy. Irwin natomiast odszedł od kasy i usiadł przy stoliku, który stał tuż obok największego okna budynku okręcając głowę i wlepiając wzrok w ludzi za taflą szkła. Harley z kolei wróciła do swojego poprzedniego zajęcia, czyli wycierania mokrych naczyń.
Chwilę później zamówienie Ashtona było gotowe. Jako że do obowiązków H należało również wywoływanie zamówień do odebrania, donośnym głosem dała znać, że kawa chłopaka, któremu już udało się zniechęcić dziewczynę do swojej osoby jest gotowa. Jednak Irwin był zbyt pochłonięty swoimi obserwacjami ludzi na ulicy, nie usłyszał niczego. Zirytowana Harley przewróciła oczami, wzięła kubek w dłoń, wyszła zza lady i energicznym krokiem podeszła do miejsca, w którym siedział Ashton stawiając przed nim owy kubek.
- Nie jestem tu na twoje usługi, mógłbyś chociaż pofatygować się po własną kawę. - brunetka powiedziała oschle, jednak Ash nie zrobił sobie z tego prawie nic. Zamiast zareagować na poniekąd nieuprzejme zdanie dziewczyny wskazał palcem na mężczyznę po drugiej stronie ulicy. Harley popatrzyła na człowieka, którego wskazał jej klient. Facet miał pochyloną głowę, wygniecione ubrania i pustą butelkę po alkoholu w lewej ręce.
- Popatrz. Większość ludzi pomyślałaby, że to tylko bezdomny pijak, nie? - Ashton zaczął pewnym siebie głosem
- Problem w tym, że ludzie nie zwracają uwagi na szczegóły i za szybko wyciągają wnioski. - H odpowiedziała szybko. Gdy podchodziła do tego chłopaka czuła do niego wyłącznie niechęć, ale zaintrygował ją tym stwierdzeniem. Przełożyła ciężar ciała na prawą nogę i zaplotła ręce kładąc je na klatce piersiowej.
- No właśnie. Dlatego większość osób nie zauważy śladu po obrączce na lewej dłoni. - Ashton podsumował biorąc kubek do ręki i upijając łyk gorącego napoju. Harley natomiast patrzyła się na Asha ze zdziwieniem, zaskoczona, że zauważał takie szczegóły. Ona sama spostrzegła wspomniany ślad po obrączce, a w połączeniu z pustą butelką i ubraniami, co prawda wygniecionymi, ale nie aż tak, jak na bezdomnego przystało, dawało to jeden wniosek: mężczyznę porzuciła żona, najprawdopodobniej stało się to poprzedniego wieczora.
- Czymś jeszcze mnie zaskoczysz czy mogę już sobie iść? - Harley zapytała już nie tak nieprzyjemnym tonem. Ashton z denerwującego zarozumialca awansował na chłopaka, który ją intrygował, a to w jej oczach był naprawdę duży przeskok.
- Czemu jesteś dla mnie taka wredna? Dla Victorii jesteś miła, a ja przecież nic ci nie zrobiłem.
- Zdenerwowałeś mnie swoim nastawieniem. - dziewczyna odpowiedziała spokojnie wzruszając ramionami
- Tym, że podsłuchiwałem? Przepraszam, ale trudno było tego nie usłyszeć. - Irwin odparł uśmiechając się i ukazując swoje dołeczki
- Nie. Tym, że podszedłeś do kasy i zacząłeś z nami gadać blokując kolejkę. Nie wiem, czy zauważyłeś, ale tuż po tobie weszła tutaj starsza pani, która musiała czekać dużo dłużej niż powinna tylko dlatego, że ty byłeś zajęty rozmową. - poprawiła go prychając przy tym z dezaprobatą. Ku uciesze H na twarzy chłopaka odmalował się wyraz zażenowania.
- Znasz ją? - zadał kolejne pytanie, ciekawy relacji nowo poznanej dziewczyny ze starszą panią
- Tak, przychodzi tu codziennie rano po ciastko dla swojego wnuczka. Mieszka piętro pode mną.
- Daleko mieszkasz?
- Trochę. Czemu to cię interesuje? - zapytała ostrożnie
- Zastanawia mnie, czemu starsza kobieta jedzie tak daleko tylko po ciastko. - Harley nie mogła uwierzyć w to, co przed chwilą powiedział Ashton. Dla niej ta kwestia była oczywista.
- No nie wiem, może jej wnuczek mieszka w tamtym domu? - spytała retorycznie wskazując dłonią na budynek stojący po drugiej stronie ulicy
- No tak, to ma sens. - Irwin przyznał jej rację i przejechał ręką po swojej twarzy - Przepraszam,
jestem trochę zmęczony.
- Ale z obrączką nie miałeś problemu. - H stwierdziła żartobliwie
- I ten wniosek wyczerpał mój limit logicznego myślenia na dzisiaj. - Ash zaśmiał się pod nosem spoglądając na twarz dziewczyny stojącej przed nim - Ty też nie spałaś dzisiaj za dobrze, prawda?
- Ja nigdy nie sypiam dobrze, mam insomnię. - H przyznała takim tonem, jakby to była najmniej znacząca rzecz w tym wszechświecie. Często używała insomnii jako usprawiedliwienia na cienie pod oczami.
- To ci współczuję. Życie bez snu to nie życie.
- Dzięki, mów mi więcej. - wtedy dzwonek wiszący nad drzwiami wydał z siebie kolejne już dźwięki tego dnia, co zmusiło Harley do powrotu za ladę. Ashton wyszedł niedługo potem, kierując się w stronę domu. Niechęć H do Irwina zelżała mimo początkowych starć. Wydawał jej się bezpośredni, a ona ceniła sobie tą cechę w ludziach. Jednak wciąż nie można było powiedzieć, że Harley polubiła Ashtona. On był jej raczej obojętny.
Rzeczą, której nie mogła przewidzieć było to, że już następnego dnia miała go ratować z opresji.
-
Insomnia = bezsenność, tak na wszelki wypadek
Iii pierwszy rozdział za nami. Piszcie, co sądzicie o pierwszym rozdziale ;) Na razie nudno, następny rozdział będzie trochę ciekawszy.
Prolog
Była późna noc, zazwyczaj pełne życia miasto zdawało się zasnąć, ucichnąć. Uliczkami właśnie tego miasta spacerowała samotna blondynka, która chyba zgubiła drogę do domu. Na jej nieszczęście zapuściła się w ten mniej bezpieczny rejon Sydney. Rejon, którego wszyscy unikali, szczególnie po zmroku.
Kilka metrów od naszej pechowej blondynki stała spokojnie inna dziewczyna. Miała na pewno nie więcej niż dwadzieścia jeden lat, jej krótkie, brązowe włosy prezentowały sobą idealny przykład artystycznego nieładu. Szare oczy brunetki bacznie obserwowały otoczenie, wypatrując namierzonego wcześniej celu.
Już za kilka minut drogi dwóch dziewczyn miały się zejść.
W międzyczasie przenieśmy się do innej dzielnicy Sydney. W klubie w centrum miasta właśnie trwała jedna z lepszych imprez tego wieczoru. Ashton razem z kumplami bawił się w najlepsze. Do tej pory nie za bardzo wiedzieli, jakim cudem udało im się załatwić wejściówki, ale hej, mieli je i to się liczyło. Impreza faktycznie była tak dobra, jak się spodziewali. Nie zdawali sobie sprawy z tego, że w innej części miasta za chwilę miało się stać coś strasznego.
Wracamy do dwóch dziewczyn. Blondynka właśnie przeszła obok zaułka, w którym czekała brunetka. Nie czekając dłużej brunetka ruszyła za blondynką tym samym wychodząc z mroku.
Jednak blondynka była zbyt pijana by zorientować się, że ktoś ją śledzi. Za niedługą chwilę akcja miała się zaognić.
Brunetka przyspieszyła kroku zrównując się z blondynką i wpychając ją w kolejny zaułek.
Dziewczyna działa szybko: od razu pozbawiła swój cel możliwości mówienia. Nie mogła pozwolić na zdemaskowanie swojej osoby. Blondynka patrzyła się z przerażeniem na przeciwniczkę, która właśnie wyciągnęła nóż zza paska spodni.
- Pewnie zastanawiasz się, czemu cię zabiję. - brunetka odezwała się zachrypniętym głosem świdrując wzrokiem swoją ofiarę. Oczy jej celu zaszkliły się, dziewczyna zaczęła zawzięcie kręcić głową, jakby liczyła na to, że jej nieme prośby zostaną wysłuchane.
Cóż, nie powinna była liczyć na wiele.
- Wiesz, nie jestem pierwszą lepszą morderczynią na zlecenie. Mam swoje zasady. Zabijam tylko te osoby, które sobie na to zasłużyły. Wiesz, czym ty sobie zasłużyłaś? Czy było to dla ciebie tak nieistotne, że o tym zapomniałaś? - blondynka pokręciła przecząco głową, a brunetka tylko prychnęła z rozdrażnieniem.
- Tak myślałam. Ponieważ dzisiaj mam wyjątkowo dobry humor, dam ci wskazówkę, mała, bezduszna dziwko. 810. - na wspomnienie o numerze oczy blondynki rozbłysły ze zrozumieniem. Tylko na ten moment czekała brunetka. Nie zwlekając dłużej przecięła ostrzem noża szyję blondynki. Krew trysnęła na wszystkie strony brudząc białą koszulkę i dłonie dziewczyny, która szybko odeszła z miejsca zbrodni. Nie zostawiła po sobie żadnych śladów - nóż wzięła ze sobą, a całą robotę wykonywała w rękawiczkach. Była zbyt dobra, by dać się złapać.
Szybkim, sprężystym krokiem udała się do swojego mieszkania, które znajdowało się dosłownie kilka przecznic dalej, wciąż w tej podejrzanej dzielnicy. Ale jej to pasowało, lubiła takie klimaty. Poza tym nikt tutaj nie śmiał się jej tknąć. Wszyscy w okolicy wiedzieli, czym ta dziewczyna się zajmuje, ale wiedzieli też, że gdyby odważyli się z tym iść na policję, nie dożyliby następnego dnia.
Dziewczyna przekręciła klucz w drzwiach i skierowała się w stronę klatki schodowej. Mieszkała w starym budynku, który miał trzy piętra, a na każdym znajdowały się po dwa mieszkania, każde w tak samo złym stanie. Weszła po schodach na najwyższe piętro, przeszła próg mieszkania i z ulgą zamknęła za sobą drzwi. Miała dosyć na dzisiaj. Zdjęła z siebie brudną koszulkę, poszła do łazienki i wrzuciła ubranie do pralki, po czym rozebrała się do naga i wskoczyła pod prysznic. Wzdrygnęła się, gdy z baterii zaczęła lecieć zimna woda, co nie było takie dziwne. W tym budynku cały czas brakowało ciepłej wody.
Po zimnym prysznicu brunetka przebrała się w starą koszulkę i krótkie, czarne szorty i poszła do swojego pokoju położyć się na starym, skrzypiącym łóżku. Zagrzebała się pod kołdrą i zasnęła po niedługim czasie.
W tym samym momencie, w którym brunetka powoli pogrążała się w śnie, Ashton wraz z kolegami bawił się wręcz znakomicie jeszcze nie wiedząc, że rano obudzi się w niekoniecznie swoim łóżku cierpiąc od koszmarnego kaca, a gdy włączy telewizor, ujrzy wiadomość o kolejnym już brutalnym morderstwie.
I tutaj, dzieci, rozpoczyna się nasza historia o dwójce ludzi różniących się od siebie tak bardzo, jak to tylko możliwe, którzy jakimś cudem znaleźli wspólny język.
-
Prolog powstał tak o, z nudów. Mam już prawie skończony pierwszy rozdział. To ff będzie pisane na zasadzie "znajdę czas to napiszę", żadnych konkretnych terminów. Jeśli przeczytaliście to zostawiajcie komentarze, bo chcę wiedzieć, czy warto to pisać dalej :)
Kilka metrów od naszej pechowej blondynki stała spokojnie inna dziewczyna. Miała na pewno nie więcej niż dwadzieścia jeden lat, jej krótkie, brązowe włosy prezentowały sobą idealny przykład artystycznego nieładu. Szare oczy brunetki bacznie obserwowały otoczenie, wypatrując namierzonego wcześniej celu.
Już za kilka minut drogi dwóch dziewczyn miały się zejść.
W międzyczasie przenieśmy się do innej dzielnicy Sydney. W klubie w centrum miasta właśnie trwała jedna z lepszych imprez tego wieczoru. Ashton razem z kumplami bawił się w najlepsze. Do tej pory nie za bardzo wiedzieli, jakim cudem udało im się załatwić wejściówki, ale hej, mieli je i to się liczyło. Impreza faktycznie była tak dobra, jak się spodziewali. Nie zdawali sobie sprawy z tego, że w innej części miasta za chwilę miało się stać coś strasznego.
Wracamy do dwóch dziewczyn. Blondynka właśnie przeszła obok zaułka, w którym czekała brunetka. Nie czekając dłużej brunetka ruszyła za blondynką tym samym wychodząc z mroku.
Jednak blondynka była zbyt pijana by zorientować się, że ktoś ją śledzi. Za niedługą chwilę akcja miała się zaognić.
Brunetka przyspieszyła kroku zrównując się z blondynką i wpychając ją w kolejny zaułek.
Dziewczyna działa szybko: od razu pozbawiła swój cel możliwości mówienia. Nie mogła pozwolić na zdemaskowanie swojej osoby. Blondynka patrzyła się z przerażeniem na przeciwniczkę, która właśnie wyciągnęła nóż zza paska spodni.
- Pewnie zastanawiasz się, czemu cię zabiję. - brunetka odezwała się zachrypniętym głosem świdrując wzrokiem swoją ofiarę. Oczy jej celu zaszkliły się, dziewczyna zaczęła zawzięcie kręcić głową, jakby liczyła na to, że jej nieme prośby zostaną wysłuchane.
Cóż, nie powinna była liczyć na wiele.
- Wiesz, nie jestem pierwszą lepszą morderczynią na zlecenie. Mam swoje zasady. Zabijam tylko te osoby, które sobie na to zasłużyły. Wiesz, czym ty sobie zasłużyłaś? Czy było to dla ciebie tak nieistotne, że o tym zapomniałaś? - blondynka pokręciła przecząco głową, a brunetka tylko prychnęła z rozdrażnieniem.
- Tak myślałam. Ponieważ dzisiaj mam wyjątkowo dobry humor, dam ci wskazówkę, mała, bezduszna dziwko. 810. - na wspomnienie o numerze oczy blondynki rozbłysły ze zrozumieniem. Tylko na ten moment czekała brunetka. Nie zwlekając dłużej przecięła ostrzem noża szyję blondynki. Krew trysnęła na wszystkie strony brudząc białą koszulkę i dłonie dziewczyny, która szybko odeszła z miejsca zbrodni. Nie zostawiła po sobie żadnych śladów - nóż wzięła ze sobą, a całą robotę wykonywała w rękawiczkach. Była zbyt dobra, by dać się złapać.
Szybkim, sprężystym krokiem udała się do swojego mieszkania, które znajdowało się dosłownie kilka przecznic dalej, wciąż w tej podejrzanej dzielnicy. Ale jej to pasowało, lubiła takie klimaty. Poza tym nikt tutaj nie śmiał się jej tknąć. Wszyscy w okolicy wiedzieli, czym ta dziewczyna się zajmuje, ale wiedzieli też, że gdyby odważyli się z tym iść na policję, nie dożyliby następnego dnia.
Dziewczyna przekręciła klucz w drzwiach i skierowała się w stronę klatki schodowej. Mieszkała w starym budynku, który miał trzy piętra, a na każdym znajdowały się po dwa mieszkania, każde w tak samo złym stanie. Weszła po schodach na najwyższe piętro, przeszła próg mieszkania i z ulgą zamknęła za sobą drzwi. Miała dosyć na dzisiaj. Zdjęła z siebie brudną koszulkę, poszła do łazienki i wrzuciła ubranie do pralki, po czym rozebrała się do naga i wskoczyła pod prysznic. Wzdrygnęła się, gdy z baterii zaczęła lecieć zimna woda, co nie było takie dziwne. W tym budynku cały czas brakowało ciepłej wody.
Po zimnym prysznicu brunetka przebrała się w starą koszulkę i krótkie, czarne szorty i poszła do swojego pokoju położyć się na starym, skrzypiącym łóżku. Zagrzebała się pod kołdrą i zasnęła po niedługim czasie.
W tym samym momencie, w którym brunetka powoli pogrążała się w śnie, Ashton wraz z kolegami bawił się wręcz znakomicie jeszcze nie wiedząc, że rano obudzi się w niekoniecznie swoim łóżku cierpiąc od koszmarnego kaca, a gdy włączy telewizor, ujrzy wiadomość o kolejnym już brutalnym morderstwie.
I tutaj, dzieci, rozpoczyna się nasza historia o dwójce ludzi różniących się od siebie tak bardzo, jak to tylko możliwe, którzy jakimś cudem znaleźli wspólny język.
-
Prolog powstał tak o, z nudów. Mam już prawie skończony pierwszy rozdział. To ff będzie pisane na zasadzie "znajdę czas to napiszę", żadnych konkretnych terminów. Jeśli przeczytaliście to zostawiajcie komentarze, bo chcę wiedzieć, czy warto to pisać dalej :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)